บ่เคยพากันได้ยินบ้อผู่เถ่าเว้าสู่ฟังสมัยเป็นเด็กน้อย
มีผัว-เมียคู่หนึ่งอยู่นำกันมาโดนจนมีลูก 4-5 คน สมัยนั่นบ่มีรีแพร์เนาะ
ด้วยภูมิปัญญาชาวบ้าน ทางผู่ผัวคิดได้เลยชวนเมียไปเก็บหมากถั่วอยู่คูสา....ยามหนาวๆจั่งซี้หล่ะ
ไปฮอดพากันเก็บไปๆ ผู่ผัวเลยว่า...เถ่าๆทางฝั่งคูสามีแต่หน่วยยาวๆ.....เผิ่นตั๋วเมียไปเก็บทางผู่เมียผัดหลงกลซั่นแหล่ว
หย่างอ้อมไปเก็บหันหลังให้น้ำในหนองสา ผู่ผัวยืนหันหน้าเข้าหาถีบเมียหงายหลังลงน้ำต้ามโลดทางปากฮ้องว่างูๆ ย่านเมียเคียด
คาวหนึ่งหย่างไปดึงแขนเมียขึ้นมาจากน้ำมาโอ้มาปลอบกัน ต้าวกันซั่นตั้วบาดทิหนิ.....ต้าวแล้วๆแข่นดีเนาะทางผู่ผัวว่า เมียจำคำนี่ขึ้นใจเลย
มื้อลุนมาผัวเผลอเมียทำซงซวน.....เมียก๋าสิกินแข่นๆคืน ไปฮอดถีบผังน้ำคือกัน ฟ่าวดึงผัวขึ้นมาจากน้ำหวังสิกินแข่นๆ แก้ผ้าขาวม้าออกหดอ้อนต้อน
ปานปิงถูกมดแดง แข่นกะแข่นกะโพดแข่นเหลือตายพ่อตายแม่มันเนาะทางผู่เมียจ่ม....กูว่าสิเอาคืนแหน่จั๊กหน้อยบ่ได้เลียจ้อยฮู้ว่าถืกน้ำยามหนาวแล้วมันหด
กูอดสาเอาอยู่เฮียนซะกะแล้ว......ว่าแล้วจ้อนซี้นหย่างไหว่ๆหนีผัวเสยเลย......นิทานเรื่องนี่สอนให้ฮู้ว่า...ของบางอย่างกินตอนแข่นจั่งแซบแต่บางอย่างแข่นหลายกะกินบ่ได้
