ใครเป็นเหมือนฉันบ้างจะชอบใคร รักใคร พี่ไม่ว่า แต่อย่ามา เดินควง ให้ใครเห็น
เขาจะมอง ว่าเธอ คนนี้เป็น เปรียบดังเช่น วันทอง หญิงหลายใจ
เช้าเจ้าว่า ข้าวขาหมู นั้นเลิศรส พอคล้อยพลบ เจ้าคบ ขาหมูใหญ่
ทิ้งให้คน ที่คุ้นเคย นั่งเหงาใจ ว่าเมื่อไหร่ ตัวเจ้า จะเอ็มฯมา
นิยายรัก ขาดตอน ช่วงสั้นสั้น แต่ใจฉัน ร้าวราน เป็นนักหนา
เรานี้เป็น แค่คน คั่นเวลา คนใหม่มา เราต้องหลบ ไม่พบกัน
วานนี้เจ้ายังอ้อน คิดถึงพี่ มาเดี๋ยวนี้ เป็นไฉน ใยแปรผัน
จากนี้ไป ทางใคร ก็ทางมัน ความสำคัญ ของเรา แปรเปลี่ยนไป
จะเป็นแค่พี่ชาย ของตัวเจ้า จะคอยเฝ้า มองดู อย่างสงสัย
ละครชี - วิตเจ้า เป็นเช่นไร จะสดใส เศร้าหมอง หรือ อกตรม
แต่ให้เจ้า รู้ว่าเจ้า ยังมีพี่ ยังหวังดี ยังห่วงใย แม้รักขม
ต่อวันนี้ มีเพียง คำลวงลม ต้องตรอมตรม ขอห่าง จากเจ้า ไกล 
เห็นบทความ...ที่บรรยาย..ใจระทึก..
ไม่อยากนึก..ถึงภาพความ..ตามที่เห็น..
ด้วยตัดพ้อ..รอรักทิ้ง..ยิ่งลำเค็ญ..
ฝันเคยหวาน..กลับเป็น..เช่นกลลวง..
ชิวหาเจ้า..ข้าวขาหมู..มันดูเล็ก..
หันไปลิ้ม..ชิมเสต็ก..ขาหมูใหญ่..
โถแม่นาง..บรรเจิดจิต..คิดได้ไง..
ทิ้งพี่ชาย..คนนี้..ที่รักเธอ..
ลืมคืนหวาน..เอ็มเอสเอ็น..เล่นร่วมแช๊ดส์..
ที่เราสอง..เคยร่วมแอต..กันเสมอ..
คืนทั้งคืน..เธอแอตพี่..พี่แอตเธอ..
ต่อไปนี้..ได้แต่เพ้อ..เธอกู๊ดบาย..
วอนฝากลม..ทำหน้าที่..แมสเซนต์เจอร์..
ถ้าเจอเธอ..วานสื่อว่า..รักเสมอ..
ทุกค่ำคืน..จะขอ..รอแต่เธอ..
หวังว่าฝัน..พี่ไม่เก้อ..เธอเห็นใจ..
อยู่ดีๆ..นางที่รัก..มาตีจาก..
ความพลัดพราก..นี้เกินใจ..พี่ทนได้..
เหตุด้วยเพราะ..รักน้องนาง..รักมากมาย..
พี่จะขอ..ให้อภัย..รอเจ้ามา..
ถึงวันนั้น..เราคงสุข..เหมือนแต่ก่อน..
ส่งแมสเสดส์..เป็นบทกลอน..สอดประสาน..
เอ็มเอสเอ็น..เล่นร่วมกัน..เช่นวันวาน..
พี่จะขอ..รอวันนั้น..วันเจ้าคืน..
ได้ค่ะ...
