ไอ้สมุน หนุมาน มันชักแถวเดินข้ามทางครับ มันเป็นลิงกังที่พรานพื้นที่เขาเรียกมันว่า"กะบุดดง" ตัวมันใหญ่เท่าเด็กๆเลยครับ กล่ามเป็นมัดๆ ทุกตัว
รถเราต้องถึงกะจอดให้มันข้าม ลุงบุญฯสบถมาว่า "โอโห! กะบุดป่านี้ใหญ่เว้ยเฮ้ย" สิ้นเสียงลุงบุญ ปังๆๆๆ!!! ผมรัวเป็นปืนกล(อารามแค้นที่มึงเสือกขู่)
และผมก็กระโดดลงไปดู เลือดไหลเป็นทาง แต่ไม่แยะครับ ผมก็เลยหันไปที่พรานต๋อยฯและพูดว่า"ต๋อยๆตามกันดีไหม" ต๋อยพยักหน้า ขึ้นลำ 92fs cal. 9mm
เดินไปเป็นเพื่อน พอเดินไปถึงจุดที่เลือดกองโตเห็นเด่นชัด(มันเป็นป่าไผ่ครับ) เสียงชารต์แบบดับเครื่องชนของพวก"กะบุด" วิ่งเข้ามา แต่ละตัวอย่างกับเด็ก 10 กว่าขวบ
กล้ามเป็นมัด เขี้ยวโง้ง! ทั้งไอ้หนุ่ม ทั้งพรานต๋อย รัวแบบไม่เล็ง! ยิงไปถอยไป ยิงไปถอยไป จนถึงรถเราครับ มันก็ไม่ชารต์ออกมาที่โล่ง แต่ขู่จนขนลุก
นี่แหละครับ ประสบการณ์เรื่องตัวกินกล้วย แต่ไม่กล้วยเหมือนที่มันชอบกิน ที่ผมประสบพบเจอและไปแหย่รังแตนเข้าให้ หวุดหวิด!โดนลิงยำซ๊ะแล้วไหมหละครับท่านสมาชิก
กับที่ผมตั้งชื่อเรื่องไว้
"นายพรานใจเสีย" ขนแขนสแตนด์อัฟทีเดียว จบแล้วครับ
