เช้าวันต่อมาเราก็ทำกวางกินกันที่บ้านพราน"อ้ม" และหารือกันครับว่าจะตามเลือดไอ้ตัวทำลายปศุสัตว์ตัวนี้ โดยวางงานไว้ว่าจะเดินเรียงหน้ากระดานเข้าไปยิง!
พออิ่มหนำพวกเราก็เดินทางไปดูรอยเลือดตั้งแต่แรกที่ยิงเมื่อคืน
(หลายๆท่านคงจะทราบนะว่าตามเสือเจ็บไมาใช่งานง่ายๆนะครับ)ลุงประรมน์ ชุมไพร ก็เสนอมาว่า
"พรรคพวก กันว่าพวกเราเอาผ้าขาวม้าส่วนตัวมาผูกติดๆกันแล้วร้อยหูเข็มขัดดีไหม" (เผื่อมันคาบใครไปกินจะได้ไปแม่งทั้งโขยง)
ทุกคนเห็นด้วยจึงทำตาม ผูกต่อกันเหมือนลงเบ็ดราวเชียวครับ อิ อิ อิ
และก็เดินเรียงหน้ากระดานตามมัน ไปได้ซักครู่ มีเสียงโฮกๆ มันวิ่งสวนเข้ามาทางปืนของลุงประรมน์ ชุมไพร(ผู้ออกไอเดีย) แกลั่นไก!ในพริบตา ตะปั้ม!!!!
เสือนอนทรุด กลิ้งไปกลิ้งมา อ.ก๊ก ถือลูกซองแฝดอยู่ ซ้ำไป อีก 2 นัด ปัง! ปัง! สนิทครับ เสือตัวเมียเขื่องสิ้นลายในบัดดล
พวกเราก็เอาเสือวางบนหน้าหม้อรถจิ๊บ ร้องเพลงดีใจมาที่หมู่บ้าน "ซิหม่องทะ" ชาวบ้านและลูกบ้านของพรานอ้ม เข้ามาสวมกอดทีมชุมไพร ดีใจยกใหญ่
ในวันนั้นทีมงานกว่าจะได้ออกจากป่าก็ปาไป 2 ทุ่มครับ นี่แหละครับเรื่องราวที่พวกเราไปช่วยชาวบ้าน"ซิหม่องทะ" ในอดีตตั้งแต่ พศ 2510 ครับท่านสมาชิก จบบริบูรณ์ครับ
