พอจบเกมส์ลงได้ ก็กลับมาตามพวกที่แค้มป์ ในความเป็นสุภาพบุรุษนักล่าลุงพรานขาวแกไม่ได้เล่าถึงเรื่องที่พรานนิรนามทิ้งแกให้เพื่อนๆที่แค้มป์ฟังเลย เพียงแต่ใช้สายตามองพรานนิรนามผู้นั้นจนละอายใจไปเอง
เบ็ดเสร็จเราก็จ้างลูกหาบให้เลาะงาคู่งามคู่นี้ ซึ่งลุงขาวหมายมั่นปั้นมือจะเอาไปประดับห้องปืนแกที่แปดริ้วให้จงได้ แต่สุดท้ายทางชาวบ้านของาคู่นั้นไปไว้ที่วัดหนองตะแบก
ซึ่งเป็นการศักการะดวงวิญญาญของชาวบ้านที่ถูกมันกระทืบตายตามความเชื่อท้องถิ่น ซึ่งลุงขาวก็พูดไม่ออกและยอมให้ไป จนเรื่องนี้เงียบลง สุดท้ายความลับไม่มีในโลกครับ
เรื่องพรานทิ้งเพื่อนนี้โด่งดังในวงการหลังวัง ทำให้พรานนิรนามทิ้งเพื่อนท่านนี้ต้องห่างหายไปจากชมรมชุมไพรหลายปีทีเดียว จนไม่นานนี้บิดาผมดึงกลับมาอยู่ในชมรมจนทุกวันนี้
จบแล้วครับกับเรื่องเล่าในราวไพร
"พรานขาว กับ ไอ้เก" ที่ร่ายมาให้ฟังทั้งหมด
จำไว้ครับ สติที่ดี สมองฉับไว อาวุธที่วางใจได้ ทางหนีทีไล่ที่รอบคอบ 4 อย่างนี้ถ้าท่านพรานมี รับรองไม่ต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแบบ
ในท้องเรื่อง มี 4 อย่างนี้เรามีแต่ความเป็นต่อครับ สวัสดี
