ผมย่านได่เซายิงปืนลูกซองยุครับ ตอนยิงกะม่วนดีพอเซายิงแล้วปวดเป็นตาตายคัก
รักษาสุขภาพแหน่เด้อครับลุงแป๋ง
ฮอดยามย้ายมาอยู่แถวอุบลเผื่อได้แม่บ้านแม่เรือนเป็นคู่ใจ 
ขอบคุณครับผม เรื่องแม่บ้านแม่เรือนพอแล้วครับ ล้มเลิกควมคิดที่สิมีชีวิตคู่ได่สองสามมื้อแล้วครับ
ผมบ่เคยกำหนดควมสำคันของโตเองกับคนอื่นนอกจากคนๆนั่นสิเห็นเอง ในทางตรงกันข้ามถ่าผมถืกมองกลับ
แบบแปลกๆทั้งที่ก่อนหน้านี่บ่เคยมีวี่แววของปันหาที่สิให้ถืกมองแบบนั้น ผมกะบ่สนใจคือกันครับ
คนเฮาอาศัยร่วมโลกเดียวกันก็จริง แต่คนแต่ละคนย่อมที่สิมีโลกเป็นโลกของโตเองครับ เรื่องที่คนสองคน
มาไซ้ชีวิตร่วมกันบ่แหม่นของง่ายครับ ผมผ่านโลดมานานแล้ว ผมบ่เคยเอาประสบการณ์ในอดีตมาหลอกลวง
คนที่อยู่ในปัจจุบัน สำคันที่สุดในชีวิตผมตอนนี่คือผมมีลูกที่ต้องดูแล มีชีวิตโตเองที่สดใสอยู่ต่อไปนานๆในโลก
ผมอาจจะเป็นคนโชคดีในสายตาผู่ซายเจ่าชู้มองกัน แต่บ่มีไผฮู้ดอกครับว่าในใจลึกๆผมแล้วมันเจ็บปวดส่ำได๋
ขอล้มเลิกแผนการณ์ชีวิตคู่แบบบ่มีเหตุผลกับสังคม ขออนุญาตเก็บเหตุผลนั่นไว่ในใจคนเดียวครับ
นี่ล่ะครับผมจั่งยกไห่เป็นปรมาจารย์ผม มีมุมมองที่น่าคิดอีหลีครับ ผมมมักหม่องที่ว่า
คนสองคนมาไซ้ชีวิตร่วมกันบ่แหม่นของง่าย และที่ยากกว่านั้นกะคือการรักษามันไว้กับเจ้าของไห่ได้ ผมกำลังพยายามเฮ็ดแบบนั้นอยู่
