พอเรืออาแป๊ดไปจอดเทียบข้างทั้ง 2 ลำที่รออยู่ แกตกใจครับ เพราะทั้งลำ ท่านประธานหนุ่ย ปลอกกระสุน 308 เต็มลำเรือ เรียกว่าเป็นทะเลทองเหลืองบนกระดานพื้นเรือหางยาวเลยครับ
เต็มไปหมด อาแป๊ดแกก็ถามว่า "แกไปรบกับใครมาว่ะหนุ่ย"
ประธานยกขวดวิสกี้กระดก แล้วรีบตอบแทบสำลักว่า "308 มันยิงไม่ถึงครับอาฯ ผมเห็นกระสุนกระทบปลายหน้าผาเลย"
กวางมันก็ไม่เคยปืน ยืนให้ยิงแทบทุกตัวเลย ไกลมากครับ จนสุดท้าย ท่านประธานหนุ่ยแกเอาลูกทหาร(ส่องวิถี) ใส่แล้วยิง เป็นอย่างว่าครับ กระสุนฉาบสารฟร๊อตฟอรัส บอกตำแน่งว่า
มันวิ่งทำหน้าที่สุดใจมันได้แค่นั้นครับ 308 ยิงไม่ถึงจริงๆ และทุกตัวก็อยู่สุดปลายไฟ พอจะเล็งเผื่อสูงบางนัดก็ข้าม กะบาลอีก อาแป๊ดเลยเห็นใจ ยกปืน 7 mm ไปให้ใช้
ท่านประธานฯรีบออกไปแก้มือต่อ ส่วนอีกลำของท่านพรานพิสุทธิ์ แกใช้ 30-06 แกยิงตายคาหน้าผา มา 4 ตัวเช่นกัน แกกะว่ารอเช้า จะให้พรานพื้นเมืองไต่ดอยไปเอา
และทั้งสองลำก็พร้อมกันกลับเข้าแค้มป์ จนสว่างท่านประธานฯหนุ่ย แกกับมาด้วยความภาคภูิมิครับ ได้ทั้ง"อิหม่น" และ คุณหมอฯ ใส่เรือแอ่นแอ้เต็มลำมา 2 ตัวครับ
จบแล้วหละครับ กับเรื่องเล่าในราวไพร ที่บ่งบอกและสอนประสบการณ์ให้พรานในตัวของมันเองกับเหตุการณ์จริงในภาคสนาม ไว้เป็นอุทาหรณ์ในการเลือกกระสุนที่ใช้ล่า
ให้เหมาะกับสถานที่ของป่านั้นๆครับ กับชื่อเรื่องเล่า
"ตายเพราะ 7 มิล."
