บอกตรงๆผมเองไม่ใช่คนใจแคบหรือขี้ง๊กนะครับ ถ้าลองอยู่ในป่าใครจะมาจับต้องปืนประจำตัวของผมเป็นไม่ได้เลยทีเดียวไม่ว่าจะขนาดเล็กแบบลูกกรด
หรือขนาดใหญ่ ก็เพราะว่าปืนที่เราใช้มักจะติดศูนย์กล้องครับ ยกตัวอย่างครั้งนึง ผมเคยให้เพื่อนยืมลูกกรดไปยิงเขาเปล้า แล้วสายตามันคนละแบบกับผมซึ่งเป็นเจ้าของปืน
มันเอาไปยิงตัวแล้วตัวเล่าไม่เข้าไม่ถูกเลย มันเลยเสือกไปเปิดฝาครอบการบิดศูนย์ปรับกริก ขวา ซ้าย สูงต่ำ จนเข้าสายตามัน เพราะมันกลัวกลับมาที่แค้มป์แล้วไม่ได้เนื้อหนังมา
มันกลัวเสียฟอรม์ และพอเอาปืนมาคืนมันก็ไม่บอกว่าไปปรับศูนย์มาด้วย พอผมเอาไปใช้ยิงตัวอะไรก็ไม่ถูก ผมเลยเอะใจและผมเป็นคนละเอียดอยู่แล้วทุกครั้งที่ผมปรับกริกตั้งศูนย์กล้องของปืน
ทุกกระบอก ผมจะตัดกระดาษกาวแบบ นิโต้ไว้เป็นแถบเล็กๆแล้วแปะทับไปบนที่ปรับกริกแล้วจึงปิดฝาครอบ พอใช้ไปนานๆกาวมันจะคลายตัวเหนียวเป็นยางจนมองเห็นว่าใครมา
ลอกออก ผมก็เลยเปิดฝาดูไอ้ห่า! ก็เห็นรอยยางกาวผิดตำแหน่งที่เรามารค์ไว้จึงรู้ว่าไอ้เพื่อนมือดีมาปรับปืนกูให้แล้ว(ทะลึ่ง สาดดด) ตั้งแต่นั้นผมปฎิญาณเลยว่าถ้าไปป่าไม่จำเป็นกูไม่ให้ปืนกล้องให้ใครยืมทั้งสิ้น
