เอามาเล่าให้ฟังบ้าง
http://www.gunsandgames.com/smf/index.php?topic=5074.0เรื่องสมัยเด็กๆ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ จอยฮันเตอร์เรื่องที่จะเล่าให้ฟังนั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาแล้ว ประมาณ 20 30 ปีที่แล้ว ซึ่งสมัยนั้นไม่รู้จักหรอกครับ เรื่อง อนุรงอนุรักษ์ อยู่กัน
ตามประสาเด็ก เด็กผู้ชายบ้านนอกสมัยนั้น วันๆจะอยู่ตามป่าตามทุ่งนา ผมเป็นลูกข้าราชการแต่จะมีเพื่อนๆ อยู่รอบๆนอกเมือง เมื่อเสาร์ อาทิตย์ ก็จะตื่นแต่ ตี 5 เพื่อให้ทัน
กระรอกออกจากรัง เพราะช่วงเช้าๆ สงสัยกระรอก มันจะเมาขี้ตาหรืออย่างไรไม่ทราบ คล้ายๆกับว่า ออกมายืนบิดขี้เกียจหน้าบ้าน ช่วงนั้นเราสามารถจะสอย(ภาษาวัยรุ่น)กระรอกลง
มาได้ง่าย ถ้าหากสายไปกว่านั้น กระรอกจะเปรียวยิงยากมาก และในกลุ่มผมเรามีกติกาที่ตกลงกันไว้ว่าใครเป็นคนยิง คนนั้นต้องติดตามผล อย่างเช่นถ้าผมเป็นคนยิง เกิดกระรอก
ไปติดอยู่บนต้นไม้ ผมต้องเป็นคนปีนไปเก็บมา มีอยู่ครั้งนึง ผมเป็นคนยิงตัวตะกวด แต่ดันไปติดอยู่คอมะพร้าว ต้องปีนไปเก็บแทบแย่ มาว่าถึงเรื่องกระรอกต่อ สมัยนั้นใครถือ .22
ไรเฟิล เข้าสวนมะพร้าวบ้านใครเจ้าของสวนจะต้อนรับอย่างดี แถมเลี้ยงข้าวเที่ยงอีกต่างหาก ตอนนั้นใครยิงได้กระรอกเป็นธรรมเนียมของชาวสวน เขาจะตัดเอาแต่หางไว้ สวน
ตัวเราก็เอาไปโดนเขาจะให้ ตัวละ 5 บาท สมัยนั้น กระสุนนัดละ 1 บาท ถ้าเทียบกับ ก๋วยเตี๋ยวชามละ 5 บาทเอง ตอนนั้นกระสุนหายากมากครับ ใครขึ้นมากรุงเทพที ต้องฝากซื้อ
มีอยู่ครั้งนึงช่วงนั้น กระสุน ขาดแคลนมาก แต่ด้วยความกระสันที่อยากเที่ยวป่า ยอมเอากระสุนลูกปรายไปยิงกระรอก วันนั้นถือเป็นวันซวยเกิดยิงกระรอกถูกแต่มันไม่ตาย มันค่อยๆ
กระเสือกกระสน แถมกระดึบอีกต่างหาก ค่อยๆมุดเข้าไปในกอไผ่ ตอนนั้นพวกเราเริ่มอ้าปากค้างกันแล้ว พอมันเข้าไปในกอไผ่ได้แล้วก็ไม่ยอมไปใหน แถมมองด้วยสายตาเยาะเย้ย
ว่าแน่จริงเข้ามาเก็บเดะ งานนั้นต้องถางกอไผ่เกือบครึ่งวัน หลังจากนั้นเวลาจะยิงกันแต่ละครั้ง ต้องคำณวนวิถีตก ว่าถ้าตกลงมาแล้วมันจะค้างหรือหล่นมาอย่างไร และอีกอย่างที่ใน
กลุ่มผมได้ตกลงกันใว้คือ วันใหนไม่ได้อะไรจะไม่ยอมกลับ วันนั้นเหมือนกับว่าป่าปิด เดินกันทั้งวันไม่เห็นสัตว์สักตัว หิวก็หิว ตอนนี้เริ่มมองหาแพะรับบาปกัน ก็โทษกันต่างๆนานา
บางคนก็พูดว่าวันนี้ได้อะไรมาจะแกงหรือผัดเผ็ดดี บางคนก็ว่าวันนี้จะเอากระรอกหรือตะกวดดี เราก็บ่นกันว่า(ขอใช้ภาษานะครับ)กูบอกมึงแล้วว่าเข้าป่าอย่าทัก พอตกเย็นชักไม่
ไหว ยอมเสียฟอร์มพรานใหญ่ ขุดหาแย้ครับ วันนั้นตกลงได้ถือไรเฟิลไปขุดแย้ พูดถึงเรื่องแย้ ทางใต้ จะมีมากครับ อีกอย่างชาวมุสลิมเขาจะไม่กินของพวกนี้จึงทำมีเหลือเฟือ แต่
ละตัวใหญ่ๆลูกๆตะกวดเลยแหละครับ ปกติชาวบ้านทั่วไปเขาจะจับแย้ด้วยวิธีดักแร้ว คือปักเช้าแล้วช่วงบ่ายๆเดินเก็บ แต่พวกเราไม่ชอบ ในกลุ่มแต่ละคนจะมีหนังสติ๊กประจำตัว
เราใช้ยิงครับ หากตัว ใหน ยิงไม่ถูกแล้ววิ่งลงรู ตานี้ก็มีกฎอีกว่าใครยิงแย้ไม่ถูกแล้วลงรู คนๆนั้นต้องเป็นคนขุด ถึงตอนนี้คนขุดไม่กลัวงูซิครับ แต่เราไม่บอกว่าสัญชาติญาณของแย้
มันจะรู้ครับว่ารูใหนมีงูอยู่ถ้ามีงูมันจะไม่เข้า พอถึงตอนนี้คนขุดมันกล้าๆกลัว ทั้งๆที่เรารู้ว่าในรูไม่มีงู ตอนที่ขุดๆแล้วแย้มันวิ่งสวนออกมามันกระโดดตัวลอย เราก็กระโดดไปกับมัน
ด้วย ยังมีเรื่องฮาอีกเยอะเดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง (บทความบางบทความต้องขอโทษเพื่อนๆพี่ๆด้วยที่เป็นนักอนุรักษ์ต่อต้านการล่าสัตว์ แต่เหตุการนี้มันเกิดขึ้นมานานแล้ว)
